#1
·
فقر آهن و منگنز
با عرض سلام و ارادت
در مورد کمبود و فقر عناصری مانند آهن و منگنز مطالبی بعرض میرسانم .
آهن
نیاز به آهن به وسیله شكل شیمیایی آن در جیره و همچنین نسبت مقدار سایر اجزای جیره تحت تاثیر قرار می گیرد. آهن موجود در خوراكهای با منشاء حیوانی ، نسبت به خوراكهای گیاهی به طور قابل ملاحظه ای قابلیت دسترسی بیشتری دارند. تقریبا كمتر از 10
درصد آهن موجود در گیاه قابل دسترس است و در خوراكهای حیوانی قابلیت دسترسی آن حدود 30 درصد میباشد. نیاز به آهن با گزش حشرات یا وجود انگلهای خونخوار افزایش می یابد. آهن در كبد ذخیره می شود و جیره ای كه مقادیر كافی آهن داشته باشد می تواند برای چندین هفته ، كمبود آن را جبران نماید . پرندگانی كه روی كف بتونی یا قفسهای سیمی پرورش داده می شوند ، به كمبود آهن حساستر می باشند چون آنها به خاك كه آهن تكمیلی را برای آنها فراهم می كند دسترسی ندارند. جوجه های پرندگان دانه خوار كه رشد سریعی دارند در محیطهایی كه كمبود آهن وجود دارد ، نسبت به كمبود آن بیشترین حساسیت را دارند. كمبود آهن در ابتدا با كم خونی مشخص می گردد. كمبود طولانی مدت آهن ، باعث كاهش شدت رنگ قرمز و سیاه پرها در تعداد زیادی از پرندگان می شود ولی در تمام گونه ها چنین اثری ندارد. پرندگان ماده تخمگذار مبتلا به كمبود آهن، تخم هایی میگذارند كه در آنها مرگ و میر در مراحل انتهایی رشد جنین به وقوع می پیوندد .
بیشتر دانه ها حاوی 30 تا 60 میلی گرم آهن در كیلوگرم هستند . اندام های رویش گیاهان در حدود 50 تا 700 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك ، آهن دارند. مقدار آهن در میوه ها بسیار كم و حدود 15 تا 40 میلیگرم در كیلو گرم ماده خشك است. منابع حیوانی معمولا حدود 500 میلی گرم در كیلوگرم آهن دارند .
منگنز
نیاز طیور به منگنز كمتر از 70 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك برای تمامی مراحل زندگی است. احتمالا در پرندگان جانوار خوار به خاطر قابلیت دسترسی حیاتی بالاتر منگنز ، در خوراكهای با منشاء حیوانی ، احتیاجات به منگنز بطور قابل ملاحظه ای كمتر باشد. با این وجود بیشترین مقدار منگنز در اندامهای داخلی حیوان طعمه ، مثل كبد یافت میشود. كمبود منگنز در جوجه های در حال رشد باعث عارضه ای شبیه پروزیس كه به وسیله كوتاه و ضخیم شدن استخوانهای بلند ، بدشكلی مفصل خرگوشی و غضروفهای ضعیف مشخص می شود. زردپی آشیل ممكن است از زواید ضعیف و پهن جانبی مفصل خرگوشی ، جدا شده و باعث تغییر شكل و تورم مفصل خرگوشی و پیچش درشت نی به سمت خارج و استخوان مچ به طرف داخل می شود. این نوع لنگش در بیشتر گونه های پرندگان زودرس كه در محیطهای بسته پرورش یافته اند و به جیره هایی با انرژی ، پروتئین و كلسیم بالا ولی منگنز قابل دسترس كم ، دسترسی آزاد دارند ، عادی است. وجود منگنز كافی در جیره ممكن است همیشه از این حالت جلوگیری نكند بجز رشد كه با محدود كردن خوراك مصرفی در هرروز ، كند می گردد. ظاهرا منگنز برای تشكیل عضلات اسكلتی جدید تفكیك میگردد و در سایر بافتها اولویت استفاده از آن برای بلوغ بافتهای پیوندی می باشد.
در پرندگان تخمگذار كمبود منگنز باعث نازك شدن پوسته تخم ، كاهش جوجه درآوری میگردد. جوجه های حاصل از تخمهایی با كمبود منگنز ممكن است بدنی خشك و لاغر ، ناهنجاریهای اسكلتی و عدم تعادل داشته باشند همچنین امكان نشان دادن وضعیت ستاره نگری با برگشتن سر به عقب نیز وجود دارد. بیشتر علایمی كه به خاطر مصرف طولانی مدت جیره هایی با منگنز زیاد مشاهده میگردد ، علایم ثانویه كمبود سایر مواد معدنی به خصوص آهن است.
اندامهای رویش گیاهان منابع خوبی از منگنز می باشند. غلظت واقعی منگنز در گیاهان به خاك و شرایط آب و هوایی بستگی دارد. بذرها منگنز كمی دارند که حدود 10 تا 80 میلی گرم در كیلوگرم میباشد .
موفق باشید
در مورد کمبود و فقر عناصری مانند آهن و منگنز مطالبی بعرض میرسانم .
آهن
نیاز به آهن به وسیله شكل شیمیایی آن در جیره و همچنین نسبت مقدار سایر اجزای جیره تحت تاثیر قرار می گیرد. آهن موجود در خوراكهای با منشاء حیوانی ، نسبت به خوراكهای گیاهی به طور قابل ملاحظه ای قابلیت دسترسی بیشتری دارند. تقریبا كمتر از 10
درصد آهن موجود در گیاه قابل دسترس است و در خوراكهای حیوانی قابلیت دسترسی آن حدود 30 درصد میباشد. نیاز به آهن با گزش حشرات یا وجود انگلهای خونخوار افزایش می یابد. آهن در كبد ذخیره می شود و جیره ای كه مقادیر كافی آهن داشته باشد می تواند برای چندین هفته ، كمبود آن را جبران نماید . پرندگانی كه روی كف بتونی یا قفسهای سیمی پرورش داده می شوند ، به كمبود آهن حساستر می باشند چون آنها به خاك كه آهن تكمیلی را برای آنها فراهم می كند دسترسی ندارند. جوجه های پرندگان دانه خوار كه رشد سریعی دارند در محیطهایی كه كمبود آهن وجود دارد ، نسبت به كمبود آن بیشترین حساسیت را دارند. كمبود آهن در ابتدا با كم خونی مشخص می گردد. كمبود طولانی مدت آهن ، باعث كاهش شدت رنگ قرمز و سیاه پرها در تعداد زیادی از پرندگان می شود ولی در تمام گونه ها چنین اثری ندارد. پرندگان ماده تخمگذار مبتلا به كمبود آهن، تخم هایی میگذارند كه در آنها مرگ و میر در مراحل انتهایی رشد جنین به وقوع می پیوندد .
بیشتر دانه ها حاوی 30 تا 60 میلی گرم آهن در كیلوگرم هستند . اندام های رویش گیاهان در حدود 50 تا 700 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك ، آهن دارند. مقدار آهن در میوه ها بسیار كم و حدود 15 تا 40 میلیگرم در كیلو گرم ماده خشك است. منابع حیوانی معمولا حدود 500 میلی گرم در كیلوگرم آهن دارند .
منگنز
نیاز طیور به منگنز كمتر از 70 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك برای تمامی مراحل زندگی است. احتمالا در پرندگان جانوار خوار به خاطر قابلیت دسترسی حیاتی بالاتر منگنز ، در خوراكهای با منشاء حیوانی ، احتیاجات به منگنز بطور قابل ملاحظه ای كمتر باشد. با این وجود بیشترین مقدار منگنز در اندامهای داخلی حیوان طعمه ، مثل كبد یافت میشود. كمبود منگنز در جوجه های در حال رشد باعث عارضه ای شبیه پروزیس كه به وسیله كوتاه و ضخیم شدن استخوانهای بلند ، بدشكلی مفصل خرگوشی و غضروفهای ضعیف مشخص می شود. زردپی آشیل ممكن است از زواید ضعیف و پهن جانبی مفصل خرگوشی ، جدا شده و باعث تغییر شكل و تورم مفصل خرگوشی و پیچش درشت نی به سمت خارج و استخوان مچ به طرف داخل می شود. این نوع لنگش در بیشتر گونه های پرندگان زودرس كه در محیطهای بسته پرورش یافته اند و به جیره هایی با انرژی ، پروتئین و كلسیم بالا ولی منگنز قابل دسترس كم ، دسترسی آزاد دارند ، عادی است. وجود منگنز كافی در جیره ممكن است همیشه از این حالت جلوگیری نكند بجز رشد كه با محدود كردن خوراك مصرفی در هرروز ، كند می گردد. ظاهرا منگنز برای تشكیل عضلات اسكلتی جدید تفكیك میگردد و در سایر بافتها اولویت استفاده از آن برای بلوغ بافتهای پیوندی می باشد.
در پرندگان تخمگذار كمبود منگنز باعث نازك شدن پوسته تخم ، كاهش جوجه درآوری میگردد. جوجه های حاصل از تخمهایی با كمبود منگنز ممكن است بدنی خشك و لاغر ، ناهنجاریهای اسكلتی و عدم تعادل داشته باشند همچنین امكان نشان دادن وضعیت ستاره نگری با برگشتن سر به عقب نیز وجود دارد. بیشتر علایمی كه به خاطر مصرف طولانی مدت جیره هایی با منگنز زیاد مشاهده میگردد ، علایم ثانویه كمبود سایر مواد معدنی به خصوص آهن است.
اندامهای رویش گیاهان منابع خوبی از منگنز می باشند. غلظت واقعی منگنز در گیاهان به خاك و شرایط آب و هوایی بستگی دارد. بذرها منگنز كمی دارند که حدود 10 تا 80 میلی گرم در كیلوگرم میباشد .
موفق باشید

